عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم .همان يک لحظه ي اول که
اول ظلم را مي ديدم ازمخلوق بي وجدان .
جهان رابا همه زيبايي و زشتي به روي يکديگر
ويرانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم که در همسايه ي صدها
گرسنه چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم.
نخستين نعره ي مستانه را خاموش آندم بر لب
پيمانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم .
که مي ديدم يکي عريان و لرزان .
ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين.
زمين و آسمان را واژگون مستانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم نه طاعت مي پذيرفتم نه گوش
از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز کرده.
پاره پاره در کف زاهد نمايان سجده ي صد دانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم براي خاطر تنها يکي مجنون
صحرا گرد بي سامان هزاران ليلي ناز آفرين را
کو به کو آواره و ديوانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم به گرد شمع سوزان دل
عشاق سر گردان سراپاي وجود بي وفا
معشوق را پروانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي او بودم به عرش کبريايي .
با همه صبر خدايي.تا که مي ديدم عزيز نا بجايي
ناز بر يک ناروا گرديده خواري مي فروشد.
گردش اين چرخ را وارونه بي صبرانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
اگر من جاي اوبودم که مي ديدم مشوش عارف و
عامي ز برق فتنه ي اين علم عالم سوز .
به جز انديشه ي عشق و وفا معدوم هر فکري
در اين دنياي پر افسانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
چرا من جاي او باشم؟
همان بهتر که او خود جاي خود بنشسته و
تاب تماشاي تمام زشتکاريهاي اين مخلوق را دارد.
وگرنه من به جاي او چو بودم يکنفس کي
عادلانه سازشي با جاهل و فرزانه مي کردم.
عجب صبري خدا دارد
عجب ........
